· 

Rouw


Hallo lieve lezer.

 

Laten we het eens hebben over rouw. Want dat beheerst mijn leven op dit moment. Ik heb dagen, momenten, dat ik me niet rouwende voel, alhoewel ze op dit moment schaars zijn. Maar het zit er overduidelijk, als een gistende berg verdriet sijpelt het door mijn lijf. Magere Hein vol in de bek kijken. Dat soort werk.

 

Jullie weten vast wat er is gebeurd: mijn mama overleed. En de eerste weken, maanden dacht ik te rouwen. Ik had het weer eens mis, what’s new! 

 

Ik heb mama in het diepst van haar lijden gezien. Ik heb haar zien sterven. Niet alleen sterven in de zin: de laatste adem uit blazen. Nee, ik heb haar zien bikkelen, hoop zien houden, en die langzaam zien verliezen. En als hoop doet leven, doet hopeloosheid sterven. Ik zag haar wanhoop en haar angst. Ze wilde zo onwijs graag. Maar het leven wilde haar niet meer.

 

Ik zei vaak tegen mijn omgeving: “ik zou vrede hebben als ze haar laatste adem uit zou blazen”. En ik denk dat ik het meende, want wat haar overkwam is onmenselijk. Maar toen was het zover, en blies ze haar laatste adem uit, en toen sloeg de nederigheid mij om het hart en besefte ik dat ik echt werkelijk geen flauw idee had. Ik had bij geen enkele benadering kunnen bedenken hoe het zou zijn, mijn leven zonder haar. 

 

Elke dag probeer ik keihard de draad op te pakken, en dat lukt me best goed. Maar intern is er een strijd gaande. Ik probeer me weer te voelen, het leven weer zo te maken, als voor haar dood. En dat is natuurlijk een gebed zonder einde. Want het wordt nooit meer hetzelfde. En ik mis haar, en ik mis wat ik betekende voor haar, ik mis wie ik was, ik mis mijn mama, ik mis mijn grootste supporter in het leven. 

 

Ik mis hoe ze tomatensoep voor me kookte. Ik mis haar loopje. Ik mis haar telefoontjes. Haar stem. Ik mis haar appjes. Ik mis haar steun. Haar troost. Haar liefde. Haar onvoorwaardelijke houden van.

 

Ik mis haar zo verschrikkelijk erg, dat het lichamelijk pijn doet. Het vreet energie. 

 

Gek genoeg mis ik ook een stukje zingeving. Hoe enorm zwaar het ook was, en hoezeer het ook een wissel op mij trok. De jaren dat zij ziek was, en Theun* en ik voor haar zorgden, was dat een doel dat we hadden. Een gegeven dat ons hielp, of dwong, bepaalde keuzes te maken. Nu heb ik tijd over. De dagen zijn lang. 

 

En in plaats van nu dan maar te gaan doen waar ik al jaren over fantaseerde, zoals in het buitenland werken of simpelweg heel lang op reis gaan, doe ik niet. Durf ik niet. Een totale impasse. Mijn kompas is stuk en ik heb geen idee waar te beginnen om hem te maken. Vele dagen word ik wakker en hoop ik dat de dag snel voorbij is, zodat het des te eerder morgen is. Misschien is het morgen beter. En dan breekt morgen aan, en blijkt het niet beter te zijn. 

 

Alle clichés zullen wel waar zijn.

 

‘Ze leeft voort in ons.’

‘Dit verdriet zal een onderdeel worden van wie je bent.’

‘Rouw duurt lang, ze zeggen dat de vier seizoenen erover heen moeten gaan.’

'Rouw kent verschillende fases, je zult elke fase moeten doorleven.'

‘Ze zou willen dat je de draad weer oppakt.’ 

 

Ik weet het allemaal wel, rationeel. Maar ik voel het niet. Nog niet.

 

Ik denk dat ik morgen maar eens opnieuw een poging ga wagen.

 

*de allerallerleuksteliefstefijnste broer die ik me maar kan wensen

Write a comment

Comments: 3
  • #1

    Esmeralda (Thursday, 25 July 2019 21:53)

    Dat verdriet is vreselijk Puck! Er komt een morgen dat het beter zal zijn, iestjes en dan een morgen weer ietsjes, dan misschien weer even wat minder. Het verdriet en het gemis blijft, maar het wordt minder intens dan hoe je het nu ervaart, tenminste, dat was mijn ervaring. Hopelijk helpt het je om er over te schrijven! Sterkte meid. X

  • #2

    B’dette (Friday, 26 July 2019 22:35)

    Lieve Puck, wat heb je dit mooi verwoord, de pijn is voelbaar terwijl ik het lees. Rouw is rauw, ik hoop zo dat je het vertrouwen krijgt dat je alle clichés zult gaan voelen en de pijn minder wordt ❤️

  • #3

    Jan (Wednesday, 14 August 2019 09:35)

    Mooi Puck fijn dat je hier over schrijft, heel herkenbaar. Lfs