· 

Parttime werken

Eerder schreef ik een artikel over dat ik het hele feministische gebeuren best een beetje overdreven vind.

 

Ook pleit ik er in mijn artikelen voor dat we als vrouwen moeten* streven naar (financiële) onafhankelijkheid en zelfstandigheid.

 

Dat zijn misschien twee tegenstrijdige stellingen van mij.

 

Ik las afgelopen week een artikel in het FD dat ging over parttime werken, en dat er in geen enkel ander EU land parttime werken zo populair is als in Nederland, met name onder vrouwen. Er staat:

 

“Voor veel Nederlandse stellen is het niet belangrijk dat beide partners economisch zelfstandig zijn. Ondervraagden (voor het onderzoek) geven als reden op dat ze toch bij elkaar blijven en dat het hun niet uitmaakt wie van de twee meer verdient of wie voor de kinderen zorgt.”

 

Twee aspecten hieraan vind ik interessant.

 

1.    De overtuiging die ieder stel heeft dat ze bij elkaar blijven. Ik snap het wel, ik hoopte dat ook in mijn vorige relatie. Sterker nog, ik was ervan overtuigd! Niks bleek minder waar, helaas. Ik denk dat we er allen verstandig aan doen te beseffen dat ons brein, onze emoties, niet altijd de juiste afspiegeling zijn van de werkelijkheid. 40% van de relaties strandt. In een nieuw artikel over ‘De Liefde’ besteed ik hier graag meer aandacht aan, want ik heb zo mijn ideeën over relaties, zoals je al reeds kon lezen. 

2.    De opmerking van stellen dat het hun niet uitmaakt wie van de twee meer verdient. En dat lijkt mij behoorlijke lulkoek. En ik ga hieronder uitleggen waarom, en waarom ik denk dat we met de emancipatie van vrouwen misschien een utopie nastreven.

 

Wij als mens denken vaak controle te hebben over wat we doen, wat we denken en de keuzes die we maken. Ons brein, en ons lichaam, is echter zo’n ingenieuze machine waar we, met name over de hersenen, nog best weinig van af weten. Als ik naar mezelf kijk, besef ik me dat ik in het moment zelf vaak keuzes maak die ik achteraf pas kan verklaren. Ik denk dat ik nog best vaak handel vanuit een primitieve aansturing. Diep in mij als oermensje, is angst een grote drijfveer. Angst om verlaten te worden, angst om te verliezen, angst om niet geaccepteerd te worden, angst om alleen te zijn, noem maar op. En nou kun je wel denken, ach wat is die Puck een angsthaasje: dit geldt voor ons allemaal. Ja, ook voor jou dus.

 

We zijn als mensheid zo slim, hebben zoveel bedacht en ontworpen en de wereld zo keihard laten evolueren, maar ons lichaam en ons brein zijn nog behoorlijk the same old als jáááren geleden.

 

Even terug naar de kern: in ons zit een oerinstinct, dat vaak bepalend is voor vele keuzes die we maken. Ik snap verdomde goed dat veel vrouwen graag kinderen willen, en ik snap nog beter dat ze voor de kinderen willen zorgen als ze er eenmaal zijn. Kunnen we met ons slimme brein wel bedenken dat we keihard carrière moeten maken, ons lijf, ons oer-mens-zijn zegt wellicht wat anders.

 

Hetzelfde geldt voor mannen. Van mannen wordt tegenwoordig verwacht dat ze parttime gaan werken en een papa dag hanteren. Prima als je je als man daar fijn bij voelt, maar ik snap ook heel goed dat dit voor veel mannen tegennatuurlijk is. Die lieve, leuke, stoere mannen, die graag voor hun kroost willen zorgen, die willen er wellicht op uit en laten zien dat ze macht hebben.

 

Dus de opmerking in FD ‘dat het stellen niet uitmaakt wie er meer verdient’, is denk ik niet waar, ik denk dat het vooral mannen wel wat uitmaakt. Ik denk dat mannen graag meer verdienen dan hun vrouw. Waarom? Dat voelt beter voor ze. En geef ze eens ongelijk.

 

Ik denk dat de traditionele rolverdeling zoals we die jaren hebben gehanteerd voor mannen en vrouwen, niet per se slecht is. Of vind jij dat ik me nu te veel op stel als Baudet aanhanger?

 

Ik denk vooral dat we als mens moeten doen waar we ons goed bij voelen, in plaats van wat ‘men’ van ons verwacht. 

 

Wel wil ik nog steeds graag vrouwen stimuleren om hun financiële shit voor elkaar te hebben, gewoon als back-up, mocht die relatie toch klappen. 

 

Iets met balans. Iets met ‘hand op je hart’**. 

 

Dag darlings. 

 

*Nouja, ‘moeten’, niks moet. Kijk zelf maar wat je fijn vindt.
**Geleerd van mijn mama, bij elke keuze die ik wilde maken zei ze: “Puck, hand op je hart, wat voel je?”

 

Write a comment

Comments: 0