· 

De dood 2.0

 

Ik schreef al eerder een artikel over de dood. En de daar bij gepaard gaande zin van het leven.

 

Tijd voor een deel twee. Zonder het deel ‘de zin van het leven’, dat zal allemaal wel.

 

Want oh boy, wat beheerst dit onderwerp mijn gedachten. Het is vandaag precies drie maanden geleden dat ik mama voor het laatst sprak. Ik blijf onze laatste gesprekken en momenten samen reconstrueren. Ik ben bang dingen te vergeten, of ze anders te gaan herinneren dan ze waren.

 

“Mis me maar niet te veel”, zei ze.

 

Ik las afgelopen weekend in Volkskrant magazine in de column van Eva Hoeke (dikke tip overigens, haar columns) waarin ze een stukje van schrijver en dichter Mischa de Vreede citeerde: ‘Dat is wel het vervelendste van het doodgaan van mensen: dat jij met hen ook alles van je voor hen betekende verliest. Wat de overlevende in je zag, dat ben je niet meer. Wat je voor hem of haar betekende, beteken je niet meer. Zoals je met hem of haar praatte, die speciale taal is mee gestorven en je verhalen moet je in andere woorden zien kwijt te raken. Niet alleen ben je de ander kwijt, je gaat zelf ook een beetje verloren.’ 

 

Wat ik voor haar betekende, dat ga ik nooit meer op die manier voor iemand betekenen. En vice versa. Een moeder is zo’n oer-persoon in je leven: zij gaf je het leven. Maar nu is mijn leven anders. Ik moet het heden en de toekomst opnieuw construeren. 

 

Ik kan nog steeds niet geloven dat ze er niet meer is. Ze zit zo in mijn systeem. Ik sprak haar elke dag. Op het moment dat ik de tijd neem om echt stil te staan bij wat er is gebeurd, ontstaat er een soort gekke verstikkende prop in mijn keel. Als ik er met mensen over praat – hoe dichtbij ook – merk ik dat ik een soort stolp over mezelf heen plaats. Ik praat wel, maar het gaat niet over mij.

 

Ignorance is bliss.

 

Ik ben bezig mijn werk op te pakken en weer ‘the good old business babe’ te worden. Ik lees, ik schrijf, ik tuinier, ik wandel, ik lach, ik heb plezier. Alles om er maar niet aan te hoeven. Niet te hoeven beseffen dat het echt zo is. 

 

Alle dingen die nog komen gaan in mijn leven, zijn zonder haar. Alle ‘eerste keren’ die vanaf nu zullen plaatsvinden, zijn zonder haar. Nieuwe vrienden, nieuwe geliefdes, nieuwe hobby’s, nieuwe banen, kinderen, trouwen, huizen, reizen, verlies, verdriet: ze zal er niet bij zijn. En die grote momenten, misschien zal dat niet eens het grootste gemis zijn. Maar een grappige foto van mijn kat, een tuin die opnieuw in bloei komt, een nieuw goed gelukt recept, een mooie zonsondergang, een vogelnestje in mijn tuin: alle kleine dingen waar we allebei zo van hielden, en houden.

 

En dat is mijn kleine troost voor nu: ik ben een deel haar. We lijken op elkaar. Ze leeft voort in mij. Dus als ik een goed advies nodig heb, een oppepper, aanmoediging of een pan soep: dan zal ik mezelf moeten raadplegen. 

 

Write a comment

Comments: 5
  • #1

    B´dette (Wednesday, 12 June 2019 15:27)

    Pffft Puck, die zit! voelbaar mooi geschreven, moet ik even laten bezinken.....

  • #2

    Marlies (Wednesday, 12 June 2019 23:38)

    Mooie woorden die mij raken! Die pan soep komt er vast, maar nooit meer zoals “vroeger”.

  • #3

    Floor (Friday, 21 June 2019 11:09)

    Zo Puck, dacht even dit stukje te lezen in de UB.. Nu zit ik hier met tranen in mijn ogen. Mooie woorden.

  • #4

    Esmeralda (Wednesday, 10 July 2019 21:36)

    Zo herkenbaar! Heel goed verwoord. Sterkte in het proces. X

  • #5

    Rozanne (Monday, 15 July 2019 18:55)

    Sterkte lieve Puck en klopt; je leeft in haar en zij in jou..