· 

Botox en fillers

 

Plastische - en cosmetische ingrepen worden steeds populairder. Met name onder jonge vrouwen. In andere landen wordt er nog veel meer gebruik gemaakt van botox en fillers, omdat in sommige culturen zichtbare ingrepen ook aantonen dat je geld hebt en het cool is dat je jezelf kan veroorloven voor duizenden euro’s jezelf mooier te maken. Plastische en cosmetische chirurgie als statussymbool. 

 

Als je dacht dat we niet gekker konden worden met ons allen: jawel dus.

 

Ik denk veel na over wat ik hiervan vind.

 

Eerlijk: soms denk ik erover na om een afspraak te maken bij de cosmetisch arts. 

 

Oké, nu echt even eerlijk: ik heb al eens een afspraak gemaakt maar die moest ik toen afzeggen omdat mama overleed. Ja lees deze zin nog eens. Terwijl mijn moeder stervende was, was ik bezig met mijn wallen.

 

Ook ik dacht later: Puck, waar ben je in gódsnaam mee bezig.

 

Maar toch lonkt het idee om even een klein spuitje te zetten om mijn traangootjes op te spuiten en zodoende voor eens en altijd af te rekenen met mijn pfeiffer wallen. Of een beetje botox zodat die beginnende kleine rimpeltjes bij mijn ogen wat minder worden. Of een beetje filler in mijn jukbeen zodat ik er lekker jeugdig uit blijf zien. 

 

Ik heb nauwelijks rimpels. Mijn jukbeenderen zijn prima. En die wallen zijn haast niet te zien. En toch ben ik ook gevoelig voor de verleiding. Want elke keer als ik naar mezelf kijk in de spiegel, zie ik mezelf door de ogen van een ander. We beoordelen onszelf op basis van het beeld dat voor ons is gecreëerd. 

 

Ja, ook jij. 

 

Daarom vind ik het kwalijk dat steeds meer jonge meiden (hihaa ik ben zelf ook jong natuurlijk, maar met ‘jonge meiden’ bedoel ik begin 20) preventief botox spuiten, hun lippen laten opvullen en fillers in hun jukbeenderen plaatsen. 

 

Ik pleit ervoor dat we als vrouwen moeten doen waar we ons goed bij voelen. 

 

Maar. 

 

Nog een keer: we beoordelen onszelf op basis van het beeld dat voor ons is gecreëerd. 

 

En op basis van dit beeld, besluiten we dat we drastische stappen moeten nemen om maar aan dat beeld te kunnen voldoen. 

 

Dus als we gekke capriolen met ons lijf uithalen, zodat we ons beter voelen, want dan voldoen we meer aan dat perfecte plaatje dat ons dagelijks onder de neus wordt gedrukt, dan komt mijn kritische blik om de hoek kijken.

 

Een meid die door de Volkskrant werd geïnterviewd beaamde ook dat ze graag wil lijken op Instagram hits, zoals Kylie Jenner. Smalle neus, grote ogen, volle mond. Tuurlijk willen we er allemaal graag zo uit zien. Maar het punt is, alleen Kylie Jenner ziet eruit als Kylie Jenner. Wij zien eruit als onszelf. En omdat Kylie knap is, betekent dat niet dat wij dat niet zijn, omdat we niet op haar lijken.

 

Waar ligt de grens?

 

Tot hoeverre is het oké om ‘wat aan jezelf te doen’? 

 

Ik ga regelmatig naar de schoonheidsspecialiste*. De dames van de manicure - en pedicure salon zien me meer dan menig vriendin. Ik ben best ijdel met mijn gebit, mijn figuur, mijn huid, mijn haar. Is dit meer te rechtvaardigen dan een klein prikje fillers? Of een drupje botox? 

 

Waar houdt ijdelheid op en begint het grove boetseerwerk waar eigenlijk een goede psycholoog meer op z’n plek zou zijn?

 

Hoe gek gaan we onszelf – en elkaar – maken? Welke risico’s** zijn we bereid te nemen om er maar zo mooi mogelijk uit te zien? 

 

Wetende dat schoonheidsidealen veranderen. Trainen we ons nu helemaal suf en strak, spuiten onze gezichten strak, blijkt over een aantal jaren zichtbare rimpels en het Rubens model weer helemaal hot te zijn. Dan baal je wel even.

 

Wat is jouw gedachte?

 

Tip, voor alle vrouwen die zich -onbewust - laten gek maken, waarbij ik zeker weet dat sociale media een grote rol spelen: ga eens andere mensen volgen. Bijvoorbeeld schrijvers, kunstenaars, politici. Dit geeft je zo’n andere kijk op de wereld dan continu foto’s van topmodellen te zien krijgen, met hun perfecte gezichten en lichamen. No shit dat velen van ons kampen met een negatief zelfbeeld. 

 

*ik doe geen behandelingen waarbij ‘de naald’ komt kijken. 

**Vele behandelingen zijn uitvoerig getest, maar men weet gewoon nog niet wat het effect is van 30 jaar lang botox spuiten. Ervan uitgaande dat als je op je 20ebegint, je gaat eraan wennen, je wil het bijhouden, en bent zeker tot je 50ezoet met behandelen. Misschien wel 60e, of 70elevensjaar. 

 

 

Write a comment

Comments: 3
  • #1

    Marthe (Saturday, 08 June 2019 11:53)

    Leuk stuk Puck! Ik lees alles (behalve over beleggen en geldzaken... heb me voorgenomen om dat nog eens te doen en om daar dan echt even voor te gaan zitten omdat het me ingewikkelde materie lijkt) en het is herkenbaar en goed geschreven, het leest vlot! Over cosmetische chirurgie... traangootbehandeling heb ik ook naar gekeken, weg met die blauwe wallen dacht ik! Maar concealer werkt eigenlijk prima en daarmee spuit je niks in je lichaam wat ik toch een minder fijn idee vind. Verder zeg ik nooit nooit, als iets je écht onzeker maakt is het toch fijn als je er iets aan kan laten doen :)

  • #2

    Jacqueline (Sunday, 09 June 2019 10:09)

    Hee Puck, de gedachte van iemand die absoluut bij de doelgroep hoort, want 55 jaar�. Ik vind tanden, haar en gewicht nog wel van een andere orde dan Botox en fillers. Allereerst weten we inderdaad niet de gevolgen op lange termijn..( mijn schoonheids specialiste ziet alleen gevaren), maar je kunt ook de tijd nooit tegenhouden. Je focust op een paar rimpels maar het gaat om het totale plaatje. Je uitstraling, of je happy bent! Dat is belangrijker dan met het vergrootglas kijken naar je gezicht. Als ik foto’s van mijzelf zie van jaren terug dan vind ik het jammer dat ik niet meer relaxed ben geweest over mijn uiterlijk. Ik zie nu pas hoe jong en mooi ik was. Daar kun je beter de aandacht op richten. Maar dat zal de tragiek van het ouder worden wel zijn . “ op het moment dat je het innerlijk op orde hebt , is de buitenkant in verval�”.

  • #3

    Puck (Sunday, 09 June 2019 15:46)

    @jacq: the youth is waisted by the young ;-)