· 

Autonomie & abortus

Ik vind het onderwerp autonomie interessant. Autonomie betekent het zelf opleggen van wetten. Iemand die autonoom is probeert zaken na te streven die voor hem of haar belangrijk of waardevol zijn en bewandelt op die manier zijn eigen pad.

Autonome personen kijken kritisch naar zichzelf en anderen en bepalen daarbij welke zaken zij bijvoorbeeld als goed of kwaad, of zinvol of zinloos zien. Zelf nadenken over deze zaken en erover twijfelen maken onderdeel uit van de autonomie.

Ik vraag me af of wij als mens echt autonoom zijn, of dat ons denken en handelen ook erg wordt bepaald door opvoeding, omgeving, karakter, intelligentie, etc. Ik wil van mezelf graag denken dat ik autonoom ben, maar betrapt mezelf er soms op dat ik gedachtes heb die voortkomen uit 32-jaar durende ingesleten gedrags- en denkpatronen, beïnvloed door mijn opvoeding en omgeving. Ik tracht mezelf altijd uit te dagen om situaties vanuit een andere invalshoek te bekijken, me te verplaatsen in andere mensen en waarom zij denken en doen zoals zij denken en doen. Mijn waarheid, mijn idealen, mijn wensen zijn niet gelijk aan die van anderen. Leven, en laten leven. 

Je houden aan je eigen opgelegde regels kunnen je beperken in diegene die je graag wilt zijn. We proberen vaak een (zelf)beeld te creëren en daaraan vast te houden want dat maakt het makkelijker te functioneren in het dagelijks leven. Twijfelen aan je eigen opgelegde regels en beelden is ingewikkeld. Makkelijk voorbeeld: als jij hebt besloten dat je blauw de mooiste kleur vindt, dan is dat jouw waarheid en daar leef je naar. Dan ontmoet je iemand die zegt geel de mooiste kleur te vinden, en dat kan dan moeilijk zijn want dat laat je dus eigenlijk nadenken over jouw keuze om de kleur blauw het mooiste te vinden. Hoezo vindt iemand anders geel mooi, terwijl de wereld toch echt dusdanig ingericht is om blauw mooi te vinden? We zien dus het liefst dat anderen net zo zijn, doen en voelen als wij, zodoende hoeven we geen vraagtekens te zetten bij hetgeen we zelf denken, voelen en doen. 

 

Soms ontmoet je mensen die jij onbewust confronteert met hun zelfbeeld, omdat jij er andere denkbeelden op na houdt. Soms kan het dan zo zijn, dat je het gevoel hebt veroordeeld te worden. En dat is niet zo gek. Want als jij iemand laat twijfelen aan zijn eigen overtuigingen, dat is het makkelijker en veiliger om te veroordelen, dan om kritisch naar eigen standpunten te kijken.

 

Omdat ik vaak genuanceerd en begripvol probeer om te gaan met andermans standpunten, kan het me enorm irriteren als dat andersom niet het geval is. Mensen die mij hun idealen willen opdringen. Mensen die mij willen vertellen ‘hoe het hoort’. En op grotere schaal: groepen die andere groepen willen overtuigen – als het moet met geweld – van hun gelijk.

Zou dit mechanisme ook van toepassing zijn op de anti-abortus bewegingen die weer veel publiciteit zoeken/krijgen de laatste tijd? Met veel verbazing las ik het uitgebreide artikel in de Volkskrant, over de slimmigheidjes die grote anti-abortus groepen proberen toe te passen om medestanders te krijgen en te strijden voor wetgeving die abortus gaat verbieden. Als er mensen zijn die dit lezen, en voorstander zijn van de anti-abortus wet, please holla at me! Want met de beste wil van de wereld - ik ben uiteindelijk ook een beperkt mens - ik begrijp het niet goed. Mijn overtuiging zal altijd zijn dat de mens vrij is om zijn eigen keuzes te maken (zolang dit geweldloos is en waardig richting medemens en omgeving), te beschikken over zijn eigen lot, en vrij is om te beslissen zich al dan niet te willen voortplanten. Prima als jij een andere mening hebt, maar waarom je zo agressief opdringen aan andersdenkenden? Is dat veiliger, of makkelijker, dan je eigen zelfbeeld onder de loep te nemen?

 

Write a comment

Comments: 0